آتش بس آخرین ساخته ی سینمایی تهمینه میلانی تا امروز با استقبال نسبتآ خوبی از سوی مردم مواجه شده است.فیلمی که شاید بتوان از آن به عنوان فیلمی غیر قابل انتظار نام برد. گر چه آتش از نظر کیفی در سطح خوبی ظاهرشد اما مقصود از غیر قابل انتظار بودن آن به هیچ وجه این نیست که آتش بس یک شاهکار سینمایی ویایک اثر قابل قیاس با فیلم های -حتی- سال های اخیر سینمای داخلی است بلکه هدف از بیان این عبارت این است که میلانی در این فیلم علاوه بر این که خود تا حدودی از به کار بردن کلیشه ی رویاپردازانه اش در نمایش زندگی ایده آل زنانه کوتاه آمده باعث شده تا بازیگران اصلی فیلمش از قالب های پوسیده و کهنه ی خود خارج شده و تا حدودی زحمت بازی کردن یک نقش در یک فیلم و تا حدودی فرو رفتن در یک شخصیت را متقبل شوند!

اگر از این منظر به ماجرا بنگریم که هیچ گاه نمی توان از بازیگرانی چون محمد رضا گلزار یا مهناز افشار توقع ظاهر شدن در حد و اندازه ی اساتیدی چون پرویز پرستویی یا استعداد هایی همچون فروتن را داشت می توانیم نمره ی قبولی را از آن این دو هنر پیشه ی عوام پسند سینمای ایران بدانیم. اما در مورد روانشناسی که تقریبآ از همان ابتدای امر وارد جریان فیلم شد اگرچه نمی توان حضور هنرمند توانایی چون آتیلا پسیانی را در این نقش نادیده گرفت اما نقش وی در عین اینکه در متن ماجرا بود به نوعی حاشیه ای به نظر می رسید.

 در زیر به اختصار به بررسی عملکرد میلانی- گلزار و مهناز افشار خواهیم پرداخت:

تهمینه میلانی:

    در سال های اخیر در فیلم های وی به وضوح می شد تلاش برای تبدیل شدن به یک قهرمان مبارزات فمینیستی را دید. تلاشی که دیر یا زود باید به پایان می رسید چرا که نه بستر مناسبی برای این کار وجود داشت و نه زن ایرانی به چنان درجه ای از اسارت رسیده بود که به دنبال یک قهرمان آزاد گر آن هم در عرصه ی سینما بگردد. علاوه بر این سینمای ایران و همچنین مردم نیز گنجایش چنین شعارهایی را نداشتند. چرا که به قول یکی از روزنامه های صبح در هیج یک از فیلم های میلانی صحنه اش از ظرف شستن و یا حتی آشپزی کردن یک زن نمی دیدیم!

اما میلانی در ساخته ی اخیر خود ترجیح داد از شعار های دست نیافتنی اش کمی فاصله بگیرد و کاری را برای اکران فراهم آورد که تماشاگر را نه به ترحم که به تماشا روی صندلی سینما بنشاند.

محمد رضا گلزار:

    گیتاریست سال های آغازین گروه آریان. نوازنده ای که در هنگام نواختن حتی آرام ترین قطعات سعی می کرد حرکت سر و پرواز موهایش را با حالت گروه های متال مطابقت دهد در سینما هم همین روند (لم دادن در حاشیه و سوژه مجلات زرد شدن) را پیش گرفت. تجربه ی استفاده از محبوبیت موسیقی پاپ برای بازی در سینما یک بار قبل از گلزار نیز شکست خورده بود و قر بانی این شکت کسی نبود جز شادمهر عقیلی! شکست های پیاپی این دو نشان داد که دوره ی روش های سینمای پیش از انقلاب به سر رسیده.

گلزار نیز در این فیلم کمی متفاوت نشان داد. اگر چه باز هم دیدیم که نام گلزار با ماشین های مدل بالا   و زندگی در بین دکوراسیون روز عجین شده اما در این بین گلزار در یک نمای بسته گریه کرد- در صحنه هایی یک لجباز تمام عیار شد و صحنه هایی را هم حقه باز کامل بود. آیا این برای بیننده ای که برای یک ساعت و نیم تفریح به سینما می آید راضی کننده نیست؟

مهناز افشار:        

      وصف مهناز افشار نیز شباهت زیادی با گلزار دارد. او نیز از نردبان علاقه ی مردم به موسیقی استفاده کرده اما به شیوه ای جدید! شاید شما هم متوجه شده باشید که چهره ی افشار بی اختیار نام یکی از خوانندگان زن پیش از انقلاب را بر زبان نسل اول و دوم جاری می کند.

او نیز در این فیلم به جای اینکه مردم را حدود ۹۰ دقیقه شیفته ی شباهت عجیبش کند آن ها را وادار کرد تا دقایقی را هم که شده به فیلم دیدن بپردازند. خلاصه این که نوشته هایی را که در مورد گلزار نوشتم در مورد مهناز افشار قابل انطباق است!